Δευτέρα, 12 Σεπτεμβρίου 2016

O Πάτερ Παΐσιος εξηγεί “Γιατί ο Θεός παίρνει τους νέους”

Μέρες που είναι, ας ασχοληθούμε με το “λόγο του Θεού”!

Σε μία παλιότερη αναφορά μας στις φερόμενες ως “προφητείες” του μοναχού Παΐσιου, σχολιάζαμε την προειδοποίηση ότι «Οι ορθόδοξοι θα συγκρουστούν με τους ΝΑΤΟϊκούς». Για αρχή, ας κρατήσουμε ότι η Ιστορία -προς το παρόν- καταγράφει τους ορθόδοξους μαζί με τους υπόλοιπους χριστιανούς να επιδίδονται σε μοντέρνες σταυροφορίες εναντίον φτωχών μουσουλμάνων. Αυτό όμως είναι μια άλλη συζήτηση.

Σε συνέχεια της κριτικής μας σε διάφορες “θεόπνευστες” αρλούμπες, θα λέγαμε πως το πιθανότερο είναι να πρόκειται για κατασκευάσματα κάποιων παραθρησκευτικών κύκλων που έχουν αποφασίσει να “κατασκευάσουν” ένα ακόμα πνευματικό τοτέμ για την Εκκλησία. Αυτή τη φορά ένα σύγχρονο τοτέμ, που να αναζωογονεί το δέος στην αγιότητα, καθώς επιτρέπει σε αρκετούς ζώντες να πουν “τον γνώρισα/είδα τον γέροντα Παϊσιο…“. Θα πάρουμε μια γεύση από το πως εξηγεί ο γέροντας στο ποίμνιο το σκεπτικό του Θεού για το ότι επιτρέπει να πεθαίνουν νέα παιδιά.

Συγκεκριμένα πρόκειται για ένα απόσπασμα που δημοσιεύθηκε από τον Γ. Χάρη στα σαββατιάτικα ΝΕΑ στις 7/5/2011 συνοδευόμενο από επικριτικά σχόλια για εκπομπή της ΕΡΤ 3 που πρόβαλε τα λεγόμενα του Παΐσιου (η εν λόγω εκπομπή ήταν και η αφορμή του άρθρου της εφημερίδας). Η εκπομπή ονομαζόταν «Λόγοι, έργα και διδαχές του γέροντα Παΐσιου» και προβλήθηκε Μεγάλη Τετάρτη και Μεγάλη Πέμπτη, και σε επανάληψη το Μεγάλο Σάββατο (δείτε τα βίντεο: μέρος 1ο, μέρος 2ο).

Γιατί ο Θεός παίρνει τους νέους;

Στην ερώτηση «γιατί ο Θεός επιτρέπει να πεθαίνουν τόσοι νέοι άνθρωποι;» ο Παΐσιος απαντά πως ο Θεός παίρνει τον κάθε άνθρωπο «στην καλύτερη στιγμή της ζωής του», «για να σώσει την ψυχή του». Ιδού το όλο σχέδιο:

«Εάν δει ότι κάποιος θα γίνει καλύτερος, τον αφήνει να ζήσει. Εάν δει όμως ότι θα γίνει χειρότερος, τον παίρνει για να τον σώσει. Μερικούς πάλι, που έχουν αμαρτωλή ζωή, αλλά έχουν τη διάθεση να κάνουν το καλό, τους παίρνει κοντά Του, πριν προλάβουν να το κάνουν, επειδή ξέρει ότι θα έκαναν το καλό μόλις τους δινόταν η ευκαιρία. Είναι δηλαδή σαν να τους λέει: “Μην κουράζεσθε• αρκεί η καλή διάθεση που έχετε”. Άλλον, επειδή είναι πολύ καλός, τον διαλέγει και τον παίρνει κοντά Του, γιατί ο παράδεισος χρειάζεται μπουμπούκια. Φυσικά, οι γονείς και οι συγγενείς είναι λίγο δύσκολο να το καταλάβουν αυτό. Βλέπεις, πεθαίνει ένα παιδάκι, το παίρνει αγγελούδι ο Χριστός και κλαίνε και οδύρονται οι γονείς, ενώ έπρεπε να χαίρονται. Γιατί πού ξέρουν τι θα γινόταν, αν μεγάλωνε;»

Πρέπει έτσι να χαίρονται οι γονείς. Άλλωστε «από εκείνη τη στιγμή έχουν έναν πρεσβευτή στον Παράδεισο. Όταν πεθάνουν, θα ’ρθουν τα παιδιά τους με τα εξαπτέρυγα στην πόρτα του Παραδείσου να υποδεχθούν την ψυχή τους. Δεν είναι μικρό πράγμα αυτό!

«Στα παιδάκια πάλι που ταλαιπωρήθηκαν εδώ από αρρώστιες ή από κάποια αναπηρία ο Χριστός θα πει: “Ελάτε στον Παράδεισο και διαλέξτε το καλύτερο μέρος”. Και τότε εκείνα θα Του πουν: “Ωραία είναι εδώ, Χριστέ μας, αλλά θέλουμε και τη μανούλα μας κοντά μας”. Και ο Χριστός θα τα ακούσει και θα σώσει με κάποιον τρόπο και την μητέρα».

Δηλαδή;

Δεν υπάρχει “δηλαδή”, διότι δεν υπάρχει και… λογική. Όποιος και όποτε να πεθάνει, ο από πάνω όλα καλώς τα έχει καμωμένα!

Για την ιστορία, όπως ήταν λογικό κι αναμενόμενο, ύστερα υπήρξαν αντιδράσεις από τους γνωστούς κύκλους.

Τέλος, βάσει των παραπάνω, οφείλουμε να αναρωτηθούμε για το τί αναπαράγεται μέσα από τις κρατικές συχνότητες.